U bent hier: >> ‘Blijdschap én lijden horen er allebei bij als je christen bent’

‘Blijdschap én lijden horen er allebei bij als je christen bent’

Assah Fidèle Castro:
“Mijn ouders wilden me gewoon Fidèle noemen, maar mijn oudere broer zag een groot politicus in mij… en daarom voegde hij de naam Castro toe. En zo word ik nog steeds genoemd al ben ik, tot grote ergernis van mijn broer, niet de politiek in gegaan, maar predikant geworden.”

Fidèle is voorganger van een gemeente in het Noorden van Kameroen, een ‘zone rouge’ vlakbij de grens met Nigeria. Er wonen maar weinig christenen en het gebied lijdt onder aanvallen van Boko Haram die de grens met Kameroen oversteekt. Fidèle nam afgelopen voorjaar deel aan de Internationale Cursus in Kameroen. Hij deelt graag zijn bijzondere levensverhaal met ons!

Jaloezie
“Ik ben geboren in een polygaam gezin, mijn vader had vier vrouwen. Eén van de vrouwen kreeg alleen maar dochters, zij hebben in mijn cultuur geen recht op de erfenis. Uit jaloezie probeerde ze de zonen van de andere vrouwen te vergiftigen. Vijf van mijn (half) broers stierven door onbekende oorzaak. Mijn oudere broer, die mij ook mijn naam gegeven heeft, heeft me meegenomen toen ik zes jaar was, om me te beschermen en ik ben verder bij hem opgegroeid. Hij zorgde er ook voor dat ik naar school kon, want hij had grote plannen met mij.”

Toen Fidèle op zijn 20e tot bekering kwam, was deze broer ontzettend kwaad en teleurgesteld. Hij baalde er van dat hij Fidèle’s opleiding had betaald. Fidèle moest op de grond slapen in plaats van in zijn bed en de (tweede) vrouw van zijn broer pakte al zijn boeken af. Fidèle brak zijn studie af en zocht een baan. Niet lang daarna trouwde hij.

Vreugde na verdriet
“Ik zou niemand een polygaam huwelijk aanraden, ik heb er heel veel problemen van gezien. Ik heb het geluk gehad dat God mij een bijzondere vrouw gegeven heeft. Zij is mijn vrouw maar ook mijn beste vriend, ja ze is het allergrootste cadeau dat God aan mij gegeven heeft. Haar familie is christelijk, daar heb ik veel van geleerd, want zelf heb ik helemaal geen christelijke opvoeding gehad. De eerste jaren van ons huwelijk kregen we geen kinderen, natuurlijk vonden we dat erg verdrietig. Maar mijn familie maakte het ons nog moeilijker, ze dwongen me bijna een tweede vrouw te zoeken.  Dat heb ik geweigerd en na zeven jaar kregen we eindelijk een dochter Anne Patience – Anne Geduld.”

Fidèle werd actief in de kerk en langzamerhand groeide zijn verlangen om voorganger te worden. Hij volgde een bijbelschool in Tsjaad en sinds 2010 is hij predikant in een gemeente. Al werkend merkte hij dat zijn opleiding te beperkt was. Veel predikanten doen hun opleiding ver van huis en dat betekent dat ze hun gezin en hun gemeente achter moeten laten. Het is kostbaar en ook zwaar voor de gezinnen. Dat zag Fidèle niet zitten.

Discipline
“Ik studeer nu online bij IUDI (Institut Universitaire de Development International), dat is een uitkomst. Het werk in de gemeente kan gewoon doorgaan en ik volg de colleges via internet. Ik ga meestal één keer per week naar een internetcafé. Opdrachten stuur ik ook online in. Het vraagt wel discipline, want al het andere werk gaat gewoon door. Eén keer per jaar komen we als studenten en docenten bij elkaar om ons werk te bespreken en elkaar te bemoedigen. Dat bevalt me goed.”

Fidèle woont en werkt in een gebied waar de meerderheid van de mensen moslim is. Het is een uitdaging goed samen te leven. Veel gemeenteleden zijn arm en Fidèle voelt zich vaak te kort schieten omdat hij niet iedereen kan helpen. Hij en zijn vrouw hebben zelf moeite de eindjes aan elkaar te knopen, de gemeente draagt amper bij en zonder het inkomen van zijn vrouw zou het dan ook niet gaan. Genoeg uitdagingen dus in zijn leven en werk.

Wat een bijzondere uitdaging!’
“Er is veel lijden hier, maar mensen raken in de ban van het welvaartsevangelie dat zegt dat er geen ziekte, geen lijden en ellende meer is als je Jezus maar volgt. Tijdens de IC hebben we juist gezien dat blijdschap én lijden er allebei bij horen als je christen bent. Het is een uitdaging hoe ik het goede nieuws in de Afrikaanse context kan doorgeven. Ik wil in mijn onderwijs theorie en praktijk meer verbinden, vaak is onderwijs en catechese hier eenrichtingsverkeer. Maar ik leer dat het belangrijk is dat mensen zich kunnen uitspreken en er echt bij betrokken worden. Ik begin maar gewoon in mijn eigen omgeving mensen te trainen en ik hoop dat het als een dynamiet gaat werken en steeds meer mensen aanraakt!”