U bent hier: >> Tussen knuffelen en afstoten

Tussen knuffelen en afstoten

Onderstaande opiniebijdrage staat vandaag in het Nederlands Dagblad, geschreven door onze directeur Klaas Harink: Segers van de ChristenUnie en Pechtold van D66. Een botsing tussen uitgangspunten. Christelijk geloof versus individualisme. Knuffelen versus wrevel.

Sinds de ‘geboorte’ van de christelijke kerk kunnen we dergelijke confrontaties tussen christen-zijn en anderen niet meer op één hand tellen. Je vraagt je af, zien die ‘anderen’ dan niet de zegende werking van het christelijk geloof? Door mijn werk kom ik in aanraking met christenen en kerken in alle werelddelen. Mijn ogen worden steeds meer geopend over hoe de bevrijdende boodschap van Jezus Christus positief kan uitwerken.  Zo laten christenen in India zien en voelen dat God geen onderscheid maakt in hogere kasten en kastelozen; voor God ben je gelijkwaardig. Christenen in Afrika tonen op hun beurt dat vrouwen niet tweederangs zijn; christenen in Zuid-Amerika omarmen wezen en weduwen in de sloppenwijken en christenen in Europa laten zien dat vreemdelingen een plek mogen hebben. En wat te denken van christenen in de Bijlmer: zij bieden huiswerkbegeleiding, zorg om mensen-zonder-papieren, fitness, voedselbank, etc.

Je ziet dat het geloof in Jezus Christus een verheffende, emanciperende  werking heeft voor mensen in kwetsbare posities en een dempende werking voor machtige rijken. Vanaf Pinksteren mochten volgers van Jezus, in woorden en daden aan de slag gaan. Helend, als beelddragers van de machtige God. Het bijzondere is dat, hoewel objectief vastgesteld kan worden dat het christen-zijn goed is voor een samenleving, het uiteindelijk toch niet getolereerd wordt: Oprecht iets willen laten zien van Jezus’ liefde, wekt achterdocht, wrevel en tegenstand op. Christendom wordt geassocieerd met spruitjeslucht en fanatisme en door sommigen ook met achterlijkheid.

In onze respectvolle knuffelcultuur, waar zogenaamd ieder mag zijn wie hij wil zijn, hebben we niettemin omgangsvormen ontwikkeld waardoor het lijkt of christenen er gewoon bij horen. En dat voelt goed.  In het gesprek tussen Segers en Pechtold werd die zogenaamde respectvolle knuffelcultuur doorgeprikt. Men kwam elkaar te dicht op de huid. Christenen voelden even weer de pijn van het anders, het niet geaccepteerd zijn. Het volgen van Jezus legde even bloot dat het christelijk geloof niet ‘normaal’ wordt gevonden. Allemaal weer even bij de les! Contacten met geloofsgemeenschappen in het buitenland leren mij dat elke dag: haat, agressie, negeren, terwijl men goede dingen doet en wil dienen! Het getuigen van Christus wordt nog sterker door in zo’n situatie niet verbitterd te worden. Mandela en recentelijk Ahok, de gouverneur van Jakarta, zijn daarin waardevolle voorbeelden. Ook Segers gooide gelukkig niet met modder. Pinksteren heeft goed doen en tegenstand in zich.

Klaas Harink, directeur Verre Naasten