Deel het vuur van Pinksteren!
Anna Jacobi

Anna Jacobi

Lid van pioniersgemeente #Hill in Rotterdam

Anna Jacobi werd geboren in Brazilië als kleindochter van Nederlandse immigranten. Ze groeide op met het geloof, maar bleef zelf zoekend. Nu woont ze in Rotterdam, met haar man en twee kinderen. Daar vindt ze op geloofsgebied eindelijk haar draai, in pioniersgemeente #Hill in de Rotterdamse wijk Hillegersberg. Verre Naasten ondersteunt het kerkplantingswerk van #Hill.

‘Dat God bestaat ervaar ik nu veel meer dan vroeger!’

“Ik ben altijd al zoekend geweest, ook op geloofsgebied, ondanks het feit dat het geloof mij met de paplepel werd ingegoten. Ik kom uit een kerkelijk gezin. Vooral mijn vader was én is heel erg betrokken bij de kerk. Hij heeft een sterk en vast geloof, maar heel traditioneel. Ik heb dat niet, of liever… veel minder dan m’n vader. Je ziet het verschil in hoe wij keuzes maken. Mijn vader maakt z’n keuzes heel gemakkelijk, ik maak mijn keuzes veel meer zoekend. Eigenlijk heb ik bij #Hill in Rotterdam voor het eerst een plek gevonden waar ik -op geloofsgebied- mijzelf kan zijn. Al ben ik nog steeds zoekende. Maar bij #Hill ervaar ik de ruimte om te mógen zoeken.

Opgegroeid in Brazilië

Mijn grootouders (aan vaders kant) emigreerden naar Brazilië in de periode na de Tweede Wereldoorlog. Daar ontmoette mijn vader later mijn moeder. Ik ben dus in Brazilië geboren en getogen, zoals dat heet. We woonden in Carambeí, een Nederlandse kolonie ten noordwesten van de stad Curitiba. Na mijn studie besloot ik naar het buitenland te gaan. Ik was in die tijd heel erg op zoek naar wat ik wilde met mijn leven, maar ook hoe ik mijn persoonlijk geloof wilde invullen. In 2007 belandde ik in Nederland, waar ik mijn man ontmoette en trouwde. Dat gaf m’n leven wat meer vastigheid, maar op geloofsgebied miste ik nog steeds een vorm die bij mij past.

Ik geloof wel dat God bestaat, zéker! Dat ervaar ik nu ook veel meer dan vroeger. Misschien is dat wel wat ik moeilijk vond: ik kreeg het geloof mee via m’n ouders, maar voelde het zelf niet. Dat groeit gelukkig steeds meer, maar wel met pieken en dalen.

Thuis bij #Hill

Ik maakte kennis met #Hill via een kennis, die mij meenam maar de GKv in Rotterdam-Oost. Daar leerde ik dominee Mark van Leeuwen kennen. Toen hij in 2014 startte met de pionierskerk #Hill in Rotterdam-Hillegersberg, kozen mijn man en ik ervoor om ons daar aan te sluiten. Ik denk dat het de bedoeling was dat wij daar terecht zouden komen – zo voel ik dat. #Hill is een heel intieme gemeenschap en wat er gebeurt is zó gemeend! Ik voel mij er écht thuis. Het is zeker een kerk waar je zonder schaamte buitenstaanders mee naartoe neemt.

Geen stoffige verhalen

Dat ligt ook aan Mark van Leeuwen, de dominee. Mark spreekt heel eigentijds en toegankelijk, hij trekt echt je aandacht. Hij houdt geen stoffige verhalen, maar durft inhoudelijk te zijn. Soms zijn z’n toespraken alles behalve laagdrempelig. Toch kan ik goed naar hem luisteren. In iedere bijeenkomst weet hij je aan het denken te zetten. Andere bezoekers van #Hill ervaren dat ook zo. Maar je krijgt wel de ruimte om je eigen ‘draai’ te vinden in het geloof. Dat heb ik nodig, merk ik. Want ik zoek nog naar de volledige overgave, terwijl ik heus weet en ervaar dat God er is. Dat geeft gelukkig rust. Eerder voelde ik mij daar wel door opgejaagd, dat ik niet zo vast geloofde als mijn ouders. Nu is dat veel minder.

Een soort lotgenoten

Mijn man Ruud en ik hebben twee kinderen, een dochter van 5 en een zoon van 3. Onze dochter was het eerste kind dat  bij #Hill gedoopt is. Dat was een bijzonder moment! Mijn man is niet christelijk opgevoed. Hij komt uit een rooms-katholiek gezin, maar daar werd weinig mee gedaan. Toch gaat Ruud vaak mee naar de bijeenkomsten. Ook hij voelt zich goed bij #Hill. Met drie andere moeders, die ook naar #Hill gaan, heb ik sinds een tijdje veel contact. Hun partners zijn -net als de mijne- niet met het geloof opgevoed, dus we zijn een soort lotgenoten, ja. We zien elkaar bijna iedere zondag en we komen om de andere week bij elkaar, om samen Bijbelstudie te houden.

Geloofsgroei

In het begin vond ik het wel lastig om mij op deze manier te verbinden aan een kerk en aan andere mensen. Maar nu kost het mij geen moeite meer. Ik geniet ervan en ik doe het voor mijzelf. Voor mijn eigen geloofsgroei. Ik heb intussen ook belijdenis gedaan. Dat voelde goed, maar toch ook dubbel. Ik wilde die stap zelf graag zetten, maar deed het toch ook wel een beetje vanwege de verwachtingen van mijn familie. Desondanks sta ik volledig achter mijn ja-woord. En ik hoop -in de loop der jaren- meer rust te vinden in mijn geloof. Meer vertrouwen. Daarin zet ik stapjes, merk ik. Dat voelt goed!”

Sinds vorig jaar ondersteunt Verre Naasten verschillende missionaire- en kerkplantingsprojecten ín Nederland. Daar kiezen we bewust voor, vanuit onze missie: geloof delen wereldwijd, dus óók in Nederland! Immers, ook in eigen land kennen veel mensen Jezus niet (meer) als hun Verlosser. Op dat feit willen we als Verre Naasten reageren. Bovendien is het onze overtuiging, dat het contact met zoekers, bekeerlingen en andere culturen ons én onze kerken ten positieve verandert! Wilt u bijdragen aan het belangrijke mission-werk in eigen land? Geef uw gift via de onderstaande buttons!