‘Hindoe-tempels spelen mijn gospelmuziek!’

“Ik zie mijn vader nog in de verte staren wanneer hij dit verhaal vertelde. Die blik in zijn ogen, zo vol verdriet en tegelijk krachtig en vol passie. Mijn ouders hadden zich zo goed en zo kwaad als het ging voorbereid, maar als het moment dan ineens daar is… En de manier waarop… Plotseling waren ze daar, de mannen. Onbekenden met bedekte gezichten. Het was donker, er was chaos en paniek. Met slechts een paar tassen vol spullen en wat te drinken, renden we de nacht in. Noordwaarts, noordwaarts, noordwaarts! Nog één keer omkijkend, oma van vaderskant dood op de grond en opa van moederskant die op een afstandje stond toe te kijken.

Gered door zijn moeder

Wij wisten te ontsnappen uit de chaos. Mijn vader gered van de dood door zijn bloedeigen moeder. Híj had daar moeten liggen, vond hij. Zij offerde zich op. Zo vluchtten we uit het zuiden van India, weg van onze familie. Weg van onze geboortegrond, onze boerderij achterlatend. Mijn ouders hadden zich bekeerd tot Jezus en waren bevrijd door Zijn evangelie. Mijn opa van moederskant vond dat helemaal niets. Hij stond erop dat zij zich weer zouden bekeren tot het hindoeïsme. Zo niet, dan zou hij mijn vader doden, voordat de goden het onheil over ons gezin zouden laten losbarsten. Opa zou zijn eigen onheil op ons neer laten komen, om de goden vóór te zijn.

Nederlanders ontmoeten

Ik was pas 2 jaar oud en m’n ouders konden niet meer voor mij zorgen. Geen eigen grond, een vreemd gebied, een andere taal, andere gewoontes. Weinig geld. Red een Kind nam mij op in één van hun tehuizen. Een groep van 6 mensen uit Nederland sponsorde mij tot en met mijn studie aan het Presbyterian Theological Seminary (PTS) in Dehra Dun. Ik vind het nog steeds bijzonder om Nederlanders te ontmoeten. Nog altijd houd ik van tonijn en tomatensaus, kaas en havermout. Wat ben ik die mensen dankbaar! Ik genoot een goede opleiding, ontdekte mijn muzikaliteit en ging van de Here houden! En nog iets: weet je hoe belangrijk het is dat mensen elkaar helpen? Soms op een kleine manier, maar dat kan uiteindelijk zo’n groot verschil maken. Kleine zaadjes groeien uit tot grote bomen!

Een Chai Tea halen

Mijn sponsors hebben mij nooit gezien. Ze hebben nooit écht het werk kunnen zien wat zij teweeg hebben gebracht. Maar ze ondersteunden mij vanuit hun geloof. Zij plantten een zaadje en God zegende dat rijk! Ik mocht datzelfde zien bij veel meer kinderen met wie ik in het tehuis zat. Sommigen zijn kerkleider geworden, anderen kregen een goede baan in het bedrijfsleven. Op hun beurt ondersteunen zij nu veel missionair werk. Zo zijn kleine zaadjes grote bomen geworden, die veel vrucht dragen.

Ikzelf werd voorganger van een Indiase gemeenschap in New York, maar besloot na een tijdje om terug te gaan naar India. Ik miste mijn vaderland: het land waar je op straat in kleine stalletjes een Chai Tea kunt halen. Het land waar je bij de kapper de laatste verhalen uit je dorp hoort. Ik houd van de geluiden en geuren van mijn India. India is ook het land waar zoveel mensen nog niet van Jezus hebben gehoord. Ik werd dominee in Nagpur, voor de Presbyterian Free Church of Central India (PFCCI).

Indiase gospelmuziek

Ik houd ervan om muziek te maken en dan het liefst onze eigen, Indiase muziek, met Indiase instrumenten, in de Indiase taal (Hindi), op Indiase melodieën. Daarom ben ik traditionele Indiase gospelmuziek gaan maken: heerlijk! Voor mij is het een prachtige manier om de Heer te loven en anderen op te roepen dat ook te doen. Ik heb inmiddels 64 cd’s gemaakt. Ik geef regelmatig concerten en de Indiërs vinden het prachtig! En weet je wat helemaal leuk is? In Nagpur draaien ze mijn muziek in twee Hindoetempels! Elke ochtend om half tien en elke middag om vier uur ben ik daar te horen! Je kent vast het geluid van een Moskee. De oproep tot gebed die iedereen kan horen. Dat gebeurt bij die Hindoetempels ook, maar dan met mijn muziek. Wat vind je daarvan?

Eigen taal en cultuur

Het is heel belangrijk om mensen in hun eigen taal en cultuur aan te spreken. We hebben veel van het Westen geleerd als het gaat om Gods liefde en genade voor de wereld. Wij als dominees en kerkleiders hebben de taak om die prachtige boodschap te vertalen naar de Indiase context. Ik doe dat zondags tijdens de preken, en natuurlijk door mijn muziek. De hymnes en psalmen op melodieën uit het westen zijn mooi, maar raken niet zo diep als muziek geschreven in je moederstaal, op melodieën uit je vaderland en gespeeld op instrumenten van je geboortegrond. Ik ben dankbaar dat ik op deze manier mag bijdragen aan het doorvertellen van Gods licht voor de wereld, van zijn genade voor iedereen!”

Visnod Vishwas is predikant binnen de Presbyterian Free Church of Central India (PFCCI), partnerkerk van India Mission en Verre Naasten. Quintijn Schenkel, bestuurslid van India Mission ontmoette dominee Visnod begin dit jaar en tekende zijn levensverhaal op.

Verre Naasten vraagt met Biddag aandacht voor lokale kerken in India, die via allerlei diaconale programma’s en projecten uitreiken naar de allerarmsten in hun omgeving. Geeft u ook? Gebruik de onderstaande buttons!

Dominee Visnod Viswash
India